Op 1 februari vond de herdenking plaat van de Watersnood in 1953.

De plechtigheid vond plaats in de Auvergnepolder bij het Watersnoodmonument aan de Slikkenburgseweg. Na afloop was er een samenzijn in het Heemhuis Hof van Ram.

Op zaterdagavond en zondagmorgen waren er gedenkmissen in de kerken van Lepelstraat resp. Halsteren.

Verslag Brabants Nieuwsblad op 2 februari.

Watersnood: ‘Jasje verbindt de familie’

aangrijpende bijeenkomst in Halsterse polder

De Watersnoodramp van 1953 gaat nooit voorbij. De tragedie leeft voort over de generaties heen. Dat bleek ook gistermiddag weer bij de indrukwekkende herdenking in de Halsterse polder.

BEN VAN DEN AARSSEN

Ben van den Aarssen

Halsteren/Lepelstraat

Magdalena Wanrooij bracht het, als jongste kleinkind van de door het natuurgeweld zwaar getroffen Piet Roks, aangrijpend onder woorden. “Erover blijven praten is wat de verhalen van degenen die hun verhaal niet meer kunnen delen levend houdt.”

Het begon spontaan te regenen tijdens de plechtigheid bij het monument aan de Slikkenburgseweg. Alsof de druppels tranen waren om de 78 mensen die in Halsteren en Lepelstraat verdronken. Burgemeester Margo Mulder sprak over het verdriet en de trauma’s van de ooggetuigen en nabestaanden.

“Zeker in de vijftiger jaren werd het verdriet snel weggestopt. Hard werken en niet erover praten was de beste remedie.” Mulder had bewondering voor de veerkracht bij degenen die verder moesten, na het verlies van hun dierbaren. Daarom ook moeten de slachtoffers van de Watersnoodramp herdacht blijven worden, vond ze. “Bij elkaar komen en de verhalen delen heeft een helende werking.”

Ook dijkgraaf Joris Bengevoord van Waterschap Brabantse Delta maakte de ramp persoonlijk, met het verhaal van, de in zijn organisatie werkzame, Willem Bogers. “Hij verloor elf familieleden in de polder.”

Bengevoord verbond het toenmalige drama ook met het heden. “We zijn als land onvoldoende voorbereid op de gevolgen van extreem zware regenval. Samen moeten we zorgen voor een veilige toekomst.”

Negen maanden oude Ineke

De in Limburg woonachtige Magdalena Wanrooij stond stil bij het verdriet van haar opa Piet Roks. Ze had de man vooral leerde kennen via de verhalen van haar moeder. Roks stuurde zijn 21-jarige echtgenote Truus met hun negen maanden oude dochtertje Ineke vanuit de boerderij naar de brandweer, die stond te wachten bij Slikkenburg.

“De weg hiernaartoe hebben ze nooit overleefd. Het water kwam in een razend tempo als een metershoge muur hun kant op.” Tot op zijn sterfbed werd Roks achtervolgd door schuldgevoel. “Ik heb ze de dood ingestuurd.”

Laatste zucht

Truus Wanrooij, de moeder van Magdalena, was erbij toen Roks stierf. “Alsof hij met zijn laatste zucht zijn ziel de polder inblies, op weg naar zijn Truus en Ineke.”

Een jasje van Ineke is door haar moeder en twee ooms gedragen. Nu draagt de naar Truus en Ineke vernoemde Wanrooij het jasje zelf. “Het jasje van Ineke verbindt onze familie.”

De plechtigheid werd besloten met het blazen van de Last Post, kranslegging en een minuut stilte. Ook in Lepelstraat en Nieuw- Vossemeer werden de slachtoffers van het ramp dit weekeinde herdacht.

Verslag Bergse Bode van 3 februari

Digitale editie Bode 5 februari 2026

internetbode.nl/bergen-op-zoom/468362/in-regen-en-stilte-herdenkt-halsteren-de-watersnoodramp

78 rozen, 78 namen: Halsteren blijft slachtoffers watersnood eren. Foto: Remco Weterings

In regen en stilte herdenkt Halsteren de Watersnoodramp: ‘Openlijk praten over verdriet kan nu wél’

Door: Remco Weterings Algemeen

HALSTEREN – In de kletsende regen verzamelden zich zaterdagmiddag tientallen inwoners in de Auvergnepolder voor de jaarlijkse herdenking van de Watersnoodramp van 1953. Bij het monument Signalen in het landschap werd stilgestaan bij de 78 slachtoffers uit Halsteren en Lepelstraat. De plechtigheid was sober, maar de verhalen en herinneringen maakten diepe indruk.

De regen mag met bakken uit de lucht komen, toch mag dat voor de ruim 50 aanwezigen, jong en oud, geen bezwaar zijn om de herdenking van de watersnoodramp aan zich voorbij te laten gaan. “Deze omstandigheden vallen in het niet bij wat de mensen hier 73 jaar geleden in deze polder hebben meegemaakt”, zo vertelt Eugène van den Eijnden, één van de organisatoren van de jaarlijkse herdenking bij monument “Signalen in het landschap” in de Halsterse Auvergnepolder. Na afloop van de ceremonie in de polder was er een samenkomst bij het heemhuis “Hof van Ram”.

“De ramp heeft diepe sporen nagelaten in de toenmalige gemeente Halsteren en kerkdorp Lepelstraat. In deze plaatsen hebben in de rampnacht van 31 januari op 1 februari 78 mensen het leven gelaten. Het leed dat in sommige families tot op de dag van vandaag nog voelbaar is, verdient een waardevolle herdenking. Naast al het persoonlijke leed was de materiële schade in beide plaatsen enorm”, zo vertelt Van den Eijnden. In het verleden waren er op diverse plaatsen kleinere ceremonies, maar deze zijn gecentraliseerd bij het monument met de 78 rozen in ‘het hart’ van de ramp.

Sober en ingetogen is de plechtigheid in de Halsterse polder. “In 1953 was er nog maar weinig ruimte voor het tonen van emoties; niet stilstaan maar doorgaan was toen het credo. Gelukkig is er anno 2026 de ruimte om deze emoties alsnog bespreekbaar te maken”, zo benadrukt burgemeester Mulder.

Naast een vertegenwoordiging van het Bergse gemeentebestuur was ook het gemeentebestuur van Steenbergen vertegenwoordigd, in de persoon van wethouder Remery.

Mail maakte indruk

“Het was een mail van mijn voorganger Kees-Jan de Vet die duidelijk maakte dat wat hier is gebeurd niet alleen een natuurramp was, maar een menselijke tragedie”, aldus dijkgraaf van Waterschap Brabantse Delta Joris Bengevoord.“In zijn mail schreef hij dat in deze polder elf van zijn familieleden hun leven hebben gelaten.” Dagelijks zetten de medewerkers van het waterschap zich in om de waterveiligheid te kunnen garanderen. “Het is geen soloprestatie, maar een gezamenlijke reis. We hebben onze partners en inwoners nodig om nu en in de toekomst garant te kunnen staan voor de waterveiligheid in ons beheersgebied.”

In een recent uitgekomen rapport werd maar weer eens duidelijk da  we als Nederlanders onvoldoende zijn voorbereid. “De meeste Nederlanders zijn slecht voorbereid op een waterramp, ondanks het toegenomen risico door klimaatverandering. Het risicobewustzijn groeit wel, maar het vertrouwen in dijken (87%) leidt tot passiviteit.”

Tot in tranen geroerd Met haar verhaal wist ze de aanwezigen tot in tranen te roeren: Magdalena Wanrooij, het jongste kleinkind van Piet Roks en Jaantje Nelen. De autoreis van bijna twee uur uit Maastricht had ze er graag voor over. “Mijn vader en moeder zijn geboren in Halsteren en Bergen op Zoom, maar zijn later naar Limburg verhuisd. Ik ben een geboren Maastrichtse, maar de roots van mijn familie liggen in deze regio.” Wat haar familie in de rampnacht is overkomen, kent ze enkel via de verhalen van haar moeder. “Bij ons thuis werd er altijd heel openlijk gesproken over de ramp.”Tijdens de ramp waren de 21-jarige vrouw Geertruida Maria Roks-van Eekelen en hun negen maanden oude dochtertje Catharina Adriana Maria Roks, van mijn opa, twee van de 78 slachtoffers in deze regio. “Als enige kleinkind ben ik naar beiden vernoemd; dat maakt mijn verbintenis met dit stukje familiegeschiedenis net iets groter.”

Verslag Halsterse Krant.

Digitale editie Halsterse-zuidwestkrant 5 februari 2026

halsterse-zuidwestkrant.nl/reader/21931/55288/erover-blijven-praten-en-herdenken-

2 februari 2026

‘Erover blijven praten en herdenken…’

HALSTEREN – LEPELSTRAAT – Bij het monument in de polder aan de Sint Ignatiusdijk in Halsteren zijn zondagochtend de slachtoffers van de watersnoodramp in 1953 herdacht. Onder druilerige omstandigheden werden toespraken gehouden.

Eerst door burgemeester Margo Mulder, die benadrukte hoe belangrijk het is dat mensen over de ramp, die vreselijke gevolgen had voor families die gezinsleden verloren, blijven praten. “Ieder jaar herdenken van de slachtoffers blijft heel belangrijk; de watersnoodramp heeft diepe sporen achtergelaten.”

Namens het Waterschap werd vooral ingegaan op maatregelen om dergelijke rampen te voorkomen. “Samenwerking tussen instanties staat hierbij voorop.”

Een aangrijpend verhaal vertelde de jongste kleindochter van de familie Roks. Haar opa verloor zijn vrouw en jonge dochtertje die hij destijds in veiligheid wilde brengen. Ze verdronken in de snel opkomende vloed.  “Mijn opa heeft deze afgrijselijke gebeurtenis zijn hele leven met zich meegedragen. Pas toen hij zijn laatste adem uitblies was hij verlost van het grote leed. De trouwjurk van ‘mama Truus’ is jarenlang zorgvuldig bewaard in de mottenballen en is in 2014 geschonken aan het watersnoodmuseum. Mijn opa is destijds hertrouwd en in zijn huis hingen altijd twee trouwfoto’s naast elkaar.”  De kleindochter vertelde ook hoe zij en haar zusje beiden het jasje hebben gedragen dat de omgekomen oma destijds aan het maken was. “Al deze herinneringen zullen wij ons leven lang meedragen.”

Bij de herdenking van de watersnoodramp werden na herdenkingsvieringen in kerken bij het watersnoodmonument op begraafplaatsen in Lepelstraat en Halsteren bloemen gelegd.